رک و راست بگویم،اینجا دیگر ارزش خواندن ندارد.

اینجا فقط عرصه تلاش های بیهوده ذهن بیمار من است برای شروعی دوباره

تو بگو حالا که همراه تمام بدبختان عالم زیر خاکم کردی چه کنم؟

مرگ رابطه

از بین هزاران لغت پیدایش کردم ،توی کتابی که در ذهن دارم

صعودی که هر بار به سقوط میرسه وتعادلم رو بهم می زنه

 از خودم میپرسم اونی که چتر رو ساخت فکر اینجاش رو میکرد؟!

 5 ساله  كه بودم، مادر برايم شعرهاي فرخي را زمزمه ميكرد

و من كه  درونم سرشار ازخاطره هاي خام بود

چه ماهرانه ذهنم را از كلام مادر مي دزديدم و به تماشاي لبان دوخته شده فرخي

 مي نشستم 

من رنگ روزهايم را از لبان تو گرفتمِ،از تو كه سكوت را در لبان دوخته ات کُشتی

زير نور ماهم

و به قول سهراب

ماه بالاي سر تنهاييست

 برميگردي و من دلم دنيا دنيا اشك دارد براي دلتنگي اين سالها كه نديدم ات 

در اين سالها كه گذشت

با تمام دو دلي هايم، دل مشغولي هاي عجيب و غريب ام

و دنياي از حرفهاي نيم خورده ام

ماندي و نظاره كردي بزرگ شدنم را

حالا بيا و ببين

بزرگ شده ام و به اندازه خودت تنها