سر به لاک خود به کارش گرم بود                  وان دلش همچون لطیفه نرم بود

نی به کار مملکت دادی نظر                         نی کسی را بود از سویش خبر

صبح و ظهر و عصر و مغرب والعشاء                 مینمود بر جمله مردم دعا

کی خدای پاک و دانا و رحیم                          یا خلیل و یا جلیل و یا عظیم

ای که تقدیر همه در دست توست                   از سر لطفت بکن ما را درست

این چنین میزیست آن شیخ جلی                   فارغ از عیش و فساد و تنبلی

میگذشت بر شیخ ما روز اینچنین                    بی زن و بی بچه و بی همنشین

دل فسرده ، جان غمین ، شادی نهان              از غم و درد و ملال هم زبان

گفت بایست که تا کاری کنم                           رو به قبله آمده زاری کنم

می بخواهم از خدای بی بدیل                         تا فرستند سوی این محفل عدیل

این بگفت و سر به سجده کرد زود                     اشکش از دیده شده جاری چو رود

مدتی در حال سجده کرد صبر                          تا که آمد گردنش زان حال درد

بر نشست و گشت فارغ از نماز                       وز اتاق بیرون دوید بحر نیاز

چون بشد ادرار آخوندک تمام                           ناگهان شخصی بگفتش السلام

ای کاش بودم کوسه یا پاکیزه رو چون روز پیش

                                                             شاملو