آهاي عاشق هزار و يكباره ي هيچ

به خداي صبح هاي روشن سلامم برسان و بگو

شب،كوچه ي اشتباهي را براي رسيدن به تو مي رود

چرا كه  ما سالهاست خواب تو را مي بينيم

ذهن اما مثل همیشه جای دیگریست

چقدر کوچکیم در عین بزرگی

متعجب نگاهم کرد

گفت حالا که عوض شدی اما سعی کن عوضی نشی

كه در گذر ثانيه ها بازي ميگيرند هر آنچه دارند و ندارند

چه خسته بود ذهنم از صداها

صداهايي كه برايم يادآور هيچ بودند

و حس كردم ذهنم جاي ديگري دارد غلت ميزد

جايي بين آنهايي كه داشتم وآنهايي كه نداشتم

مجري مسابقه فرياد زد:

يه موقـــــــعيت خــــوب...از دست رفت

از نوشته های زهرا

 داشتم به پيام يكي از آخرين دوستان باقي مانده ام پاسخ ميدادم

ناخوداگاه از درد به خودم پيچيدم

نگاه مادر دقيق شد

خنده تلخي زدم و از ترس نگاهش دور شدم

حکمآ جاي ديگر بدنم مهمان داشتم

به كه ميشد گفت جز ماه

ـ چه آسون!!

 ـ ...

کسی فریاد زد

ـ میشه خط قرمزت رو روی لب هام بکشی؟

به من بگو

در این میان ما چه کاره ایم؟

تو بگو

سهم من از گذر این روزها چیست؟

تو بگو